Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά, δηλαδή ποια είναι η ADAC και γιατί μας νοιάζει τι λέει; “Η ADAC, η οποία αντιπροσωπεύει επί του παρόντος περισσότερα από 21 εκατομμύρια μέλη, είναι η μεγαλύτερη λέσχη αυτοκινήτων στην Ευρώπη και η δεύτερη μεγαλύτερη στον κόσμο. Το ακρωνύμιο ADAC αντιπροσωπεύει μια ένωση που προσφέρει στα μέλη της βοήθεια, προστασία και συμβουλές και προωθεί ενεργά τα συμφέροντά τους σε όλα τα θέματα που σχετίζονται με την κινητικότητα” σύμφωνα με την καταχώρηση της στους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Πρόκειται λοιπόν για μία οργάνωση που έχει δύναμη και μάχεται για τα συμφέροντα του γερμανικού (πρωτίστως αλλά κατ’ επέκταση, όχι μόνο) αγοραστικού κοινού. Η κατάσταση στη βιομηχανία αυτοκινήτου λοιπόν έχει φτάσει στο σημείο να εξοργίσει ακόμα και την ADAC που διαπιστώνει ότι τα μικρά αυτοκίνητα δεν είναι μόνο ολοένα και λιγότερα αλλά και ολοένα και ακριβότερα!
Με αυτή την διαπίστωση η ADAC δεν διεκδικεί κάποιο βραβείο πρωτοτυπίας καθώς είναι κάτι που νιώθει άμεσα ο μέσος αγοραστής που θέλει ένα προσιτό, αστικό/περιαστικό μεταφορικό μέσο. Το θέμα είναι ότι η ADAC παραθέτει στοιχεία τα οποία και πάλι, δεν είναι κάτι που έχουμε βιώσει όσοι παρακολουθούμε τις εξελίξεις στον χώρο του αυτοκινήτου. Αναφέρει λοιπόν ότι η δραματική αύξηση των τιμών των αυτοκινήτων ξεκίνησε περίπου με την πανδημία του COVID. Τότε οι κατασκευαστές έριχναν το φταίξιμο στους προμηθευτές και τις τεράστιες ελλείψεις που είχαν παρουσιαστεί στη βιομηχανία. Ήταν μία ιδιαίτερα ταραχώδης περίοδος ιδίως όταν μιλάμε για τις ανεφοδιαστικές αλυσίδες αλλά ενώ η παραγωγή επανήλθε στα φυσιολογικά επίπεδα όταν ξεφύγαμε από την πανδημία, οι τιμές δεν μειώθηκαν ποτέ. Για την ακρίβεια, σύμφωνα με τα στοιχεία, ο μέσος Γερμανός που θέλει να αγοράσει ένα μικρό αυτοκίνητο με θερμικό κινητήρα θα πληρώσει κατά μέσο όρο 76% περισσότερο σε σύγκριση με το 2019!
Πρωταγωνιστικό ρόλο στις εξελίξεις διαδραματίζει φυσικά το γεγονός ότι πολλά μοντέλα στις μικρότερες κατηγορίες έχουν καταργηθεί με αποτέλεσμα ο καταναλωτής να έχει στη διάθεση του σημαντικά λιγότερες επιλογές. Ο λόγος γι’ αυτό είναι τα αυξημένα κόστη που σχετίζονται με την συμμόρφωση των κινητήρων με τους ολοένα και αυστηρότερους κανονισμούς εκπομπών ρύπων. Με πιο απλά λόγια, δεν συμφέρει τους κατασκευαστές να εξελίξουν μοντέλα τα οποία θα συμμορφώνονται με τους κανονισμούς ρύπων. Τα περιθώρια κέρδους τους θα είναι μηδαμινά και ως γνωστόν οι κατασκευαστές δεν είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα. Ότι κάνουν, για το κέρδος το κάνουν. Ένα ακόμα αυξημένο κόστος σχετίζεται με την ασφάλεια και πιο συγκεκριμένα, τον εξοπλισμό που απαιτεί ο EuroNCAP για να βαθμολογήσει ψηλά το εκάστοτε μοντέλο. Από την άλλη, υπάρχουν και πρακτικές που θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι… αμφιβόλου αισθητικής. Ο ADAC αναφέρει το παράδειγμα του Hyundai i10 – ενός εκ των δημοφιλέστερων μοντέλων της κατηγορίας. Το Hyundai i10 Pure λοιπόν, κόστιζε τον Σεπτέμβριο του 2022 €11.410 στη Γερμανία. Το καλοκαίρι του 2023 η Hyundai κατάργησε το “Pure” επίπεδο εξοπλισμού οπότε το βασικό i10 ήταν πλέον το “Select” που κόστιζε όμως €15.990 ενώ στα μέσα του 2024 υπήρξε άλλη μία ανατίμηση με αποτέλεσμα το φθηνότερο Hyundai i10 να κοστίζει €16.990! Φυσικά δεν είναι μόνο η Hyundai “ένοχη”. Το 2015 υπήρχε ένα βασικό Opel Corsa έναντι €12.133 ενώ 10 χρόνια αργότερα, το βασικό Corsa κοστίζει €22.890. Εννοείται ότι είναι ένα συνολικά καλύτερο αυτοκίνητο και πιο πλούσια εξοπλισμένο αλλά μιλάμε για €10.000 επιπλέον!
Δεν μιλάμε για μεμονωμένα περιστατικά! Η μέση τιμή της βασικής έκδοσης ενός μικρού αυτοκινήτου αυξήθηκε από τα €13.244 το 2013, στα €15.504 το 2020 και εκτινάχθηκε στα €25.357 το 2025! Αυτό που παρουσιάζει πολύ ενδιαφέρον είναι ότι οι όποιες ελπίδες διατηρούμε για προσιτή κινητικότητα εναποτίθενται στα αμιγώς ηλεκτρικά, με μοντέλα όπως το Citroen C3, το Fiat Grande Panda, το Hyundai Inster κλπ και την επόμενη “φουρνιά” που μεταξύ άλλων περιλαμβάνει το πολυαναμενόμενο Renault Twingo και το Volkswagen ID.1.
Υπάρχει σωτηρία λοιπόν; Όσο και να θέλουμε να είμαστε αισιόδοξοι, δεν μπορούμε να φανταστούμε ότι οι τιμές των αυτοκινήτων θα μειωθούν. Ίσως ο ανταγωνισμός από την Κίνα να πιέσει τους Ευρωπαίους να υποχωρήσουν ελαφρώς αλλά και οι κινέζοι δεν είναι χαζοί. Δεν έχουν λόγο να διαταράξουν ένα status quo από το οποίο καρπώνονται υψηλά περιθώρια κέρδους και αντισταθμίζουν τις πιέσεις που δέχονται στην εγχώρια αγορά τους. Εννοείται ότι η βιώσιμη κινητικότητα αποτελεί μία θετική εξέλιξη όπως εννοείται ότι η ασφάλεια είναι κάτι αδιαπραγμάτευτο. Επίσης, όλοι απολαμβάνουμε τον αναβαθμισμένο εξοπλισμό άνεσης αλλά όλα αυτά δεν έχουν νόημα αν δεν υπάρχουν προσιτά αυτοκίνητα που να μπορεί να αγοράσει ο κόσμος και τόσο η πορεία της αγοράς όσο και οι επιλογές του αγοραστικού κοινού δείχνουν ότι δεν ασκούνται πιέσεις μόνο στις αυτοκινητοβιομηχανίες αλλά και στους καταναλωτές. Μήπως κάποιος πρέπει να κάνει κάτι γι’ αυτό;
